Город
Казаки из зоопарка
Шлях да радасці
Андрусь Такінданг бачыць сэнс існавання ў радасці. Яго бацька з Рэспублікі Чад. Маці з Беларусі. Вось і Андрусь размаўляе па-беларуску, а сваё жыцце прысвячае мастацтву — грае ў гуртах «Recha» і «Гаротніца», малюе, піша вершы. Андрусь марыць, каб на вуліцах Мінска было больш музыкаў і, як вынік, еднасці грамадства. Яго мінскі маршрут — гэта своеасаблівая сувязь паміж учора, сёння і заўтра.
Вильнюс с белорусским акцентом
Дворыкі Лявона
З музыкантам, пісьменнікам і проста мульцікультурнай асобай Лявонам Вольскім мы сустрэліся ў раёне Пушкінскай — на Адоеўскага, 22, дзе прайшло дзяцінства рок-легенды. Лявон узгадаў пра гульні свайго юнацтва, вясковых бабулек, пункт прыёму шклатары, пацаноў з раёна, а таксама выказаў свой погляд на сучасны мінскі двор.
(далее...)
Цанава здесь больше не живет
Дарагiя мае масквiчы!
Персональный опыт экзистенциального гостеприимства
Татьяна Замировская встретила в Минске московскую писательницу Доброву и девушку с фамилией Радзивилл, и представила на суд читателей «Большого» оптимальную экскурсию по московским стереотипам о Беларуси.
(далее...)Татарский след
Ностальгия по дружной компании
Самый известный театральный критик страны, профессор Татьяна Дмитриевна Орлова воспитала не одно поколение белорусских журналистов. Татьяна Дмитриевна — человек, который не дал главному редактору «Большого» бросить журфак за пару месяцев до диплома. «Большой» еще долго готов петь ей дифирамбы, но уступает место рассказу об ее персональном Минске.
Каркас для Мінска
Мала хто ведае, што Мінск мог захаваць свой гістарычны твар нават пасля Другой сусветнай вайны. А ўнёсак у зруйнаванне сталіцы зрабілі не толькі немцы, але ж і савецкія бамбардзіроўшчыкі. Пра Мінск, які знік і дагэтуль знікае, Вячаслаў Корсак даведаўся ад старшыні Беларускага добраахвотнага таварыства аховы помнікаў гісторыі і культуры Антона Астаповіча.(далее...)



Рубрики












